ยิ้มไม่ออก ช่วงนี้เรายิ้มไม่ออกเลยจริงๆ รู้สึกเหมือนมีหลายๆอย่างค้ำคอเอาไว้ เราเอาแต่ทำงานๆซึ่งเราก็ไม่ได้มีความสุขกับมันเลย การใช้ชีวิตมันเน่ามากพอเจอปัญหาต่างๆพร้อมกัน ไม่ใช่แค่เรื่องเรียน เรื่องทำงาน แต่เป็นเรื่องชีวิตด้วย บางคนรับได้ก็ดี แต่ของเราคงอยู่ในหมวดที่รับไม่ค่อยได้ เราต้องทิ้งสิ่งที่เราคาดหวัง สิ่งที่อยากจะทำ บางครั้งมันทำให้เรารู้สึกแย่ เราเข้าใจคำว่ากินไม่ได้ นอนไม่ค่อยหลับแล้ว มันเจ็บใจมากนะเวลาที่อยากทำอะไรแล้วทำไม่ได้. มันดูแย่ใช่ไหมที่เวลาคนมีความทุกข์แล้วเป็นเแบบนี้ อาจเป็นเพราะเราเป็นคนตรงเกินไปถึง หน้าของเราถึงได้ออกมาอมทุกข์ตลอดเวลา
ช่วงนี้เราต้องทำงานประกวด 2 งาน พร้อมกับPer thesis มันเป็นเหมือนสิ่งชี้ชะตาว่าเราจะจบไม่จบของเด็กชาวศิลป์ เรากลัวทำมันไม่ได้ดี. แต่พยายามทำต่อไปเพื่อที่จะได้จบให้ทัน4ปี ตามที่แม่หวังไว้ ตามสัญญาของเรา รุ่นพี่ส่วนใหญ่ผ่านแค่15-20 คนจาก 50คน เราเครียดมาตลอดถึงตอนนี้ก็ยังเครียดอยู่ มันยากมากสำหรับคนอย่างเรา ถึงเราจะเรียนABACแต่เราอ่อนภาษาอังกฤษมากเมื่อเทียบกันเพื่อนที่เป็นเด็กอินเตอร์ ยังไงก็ไม่มีทางpresentได้ดีเท่าพวกเค้าหรอถึงแม้จะทำงานมาดีๆก็ตาม เราผ่านการpresentมา2ครั้ง ครั้งนี้เป็นครั้งที่3 แต่บรรยากาศที่กดดันยังคงเหมือนเดิม เราต้องไปยืนหน้าห้อง แล้วให้ อาจารย์รุมยิงคำถามเป็นภาษาอังกฤษ มันเป็นบรรยากาศที่เราไม่ชอบเลย ตอนอยู่ SJC เรากลัวการ present มาก และตอนนี้เราก็ยังเป็นอยู่ แค่ผิดกันที่เรารู้ว่ามันเป็นหน้าที่ยังไงเราก็ต้องทำ.
เมื่อวานนี้หลังเราไป present (โดนยำ) ครั้งที่3 เรารู้สึกแย่มากหลังออกจากห้อง ยังคงไม่มีไรเยียวยาความรู้สึกเราได้แต่ว่า การที่ได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนทำให้เราดีใจมากเพราะเราจะได้เจอเพื่อนๆที่ SJC เรารีบไปเพื่อจะได้เจอพวกเค้าที่ไม่ได้เจอมานาน พวกเราไปเดินที่งานไรซักอย่างเพื่อสุขภาพนี่แหละ พวกเราได้ไป shopping กัน ที่จริงเรารู้สึกดีมากแล้วก็สนุกด้วย พวกเราไปดูเครื่องสำอางกันทั่งที่แต่ก่อนไม่เคยได้สนใจ แต่ตอนนี้พวกเราเปลี่ยนไปในทางต่างๆกัน แต่ยังคงเหมือนเดิมที่ยังยื่นสิ่งดีๆให้แก่กันและกัน (ที่จริงเราก็ชอบนะดูของพวกนี้แล้วเราก็สนุกด้วย) พวกเค้าเป็นเหมือนที่พักใจของเรา เรามีความสุขมากแต่หน้ายังคงเป็นแบบเดิมอยู่ แล้วที่ทำให้รู้สึกตัวก็เพราะเพื่อนคนหนึ่งได้เตือนเราไว้ ตอนแรกเราขอบอกว่าเรารู้สึกโมโห+น้อยใจมาก เรารู้ว่าตอนที่พวกเราเจอกันก็ควรเอาสิ่งดีเข้าหากัน แต่ตอนนั่นเรายิ้มไม่ออกนิ หน้าของเรามันเป็นแบบนั้นเกือบตลอดเวลา บางคนอาจจะคิดว่าเราดูเหมือนคนทุกข์ตลอดเวลา(ไม่ได้เหมือนหรอกเป็นเลยน่านแหละ---) ถ้าไม่เจอแบบเราคงไม่รู้ แต่ไม่ต้องห่วงเพราะว่าเรายังไม่ใช่คนที่ทุกข์ที่สุดในโลกนิหน่า แต่ต่อมาเรารู้สึกอยากขอบคุณเค้ามาก ที่เค้ายังเตือนเพราะ เราเป็นเพื่อนกัน ถ้าไม่เป็นเพื่อนกันพวกแกคงไม่เตือนเราแบบนั้นหรอกส่วนเรื่องความหวัง+ความฝันของเราหลังเรียนจบ คงจะยังเป็นไปไม่ได้เพราะว่าเพราะว่าเรายังมีคนในครอบครัวอยู่เราเจ็บใจนะที่ทำไม่ได้ในเวลาที่เราอยากทำแต่มันไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ทำเลย
ส่วนตอนเย็นไปรับเจ้โบว์แต่รถไฟฟ้าเสียเลยไปเดินshopต่อรอเค้ามา พอมาแล้วก็ยังไป shopกะเจ้อีกรอบ- - (พลังshopของสาวๆนี่ถึกกันจริงๆ)กระเป๋า notebook หนักชิบ.- -
PS- ขอบคุณสิ่งดีๆที่มีให้กัน เรามีเพื่อนดีๆอยู่รอบตัว แต่เราอาจจะไม่ได้เป็นเพื่อนที่ดีของพวกเค้า
